Politiecontrole

Het moet aan de zonnebril hebben gelegen. Bij het wegrestaurant bij de grensovergang hadden al vaker controles plaatsgevonden. De snelweg wordt dan afgesloten, het verkeer stapvoets over het parkeerterrein gestuurd en f en te halen ze er iemand tussenuit. Maar ik mocht altijd verder rijden. Tot de mooie lentedag, waarop de Duitse politie mij eveneens liet stoppen.

Twee agenten – een man en een vrouw – vroegen mij in het Nederlands, mij te legitimeren. Toen ik hen mijn paspoort liet zien, keken ze achterdochtig. Een Duits paspoort en een Nederlands kenteken, dat moet wel verdacht zijn. In het Duits vroegen zij, of ik uit Amsterdam kwam, maar ik moest hun teleurstellen. Mijn aanbod, het gesprek in het Nederlands voort te zetten, omdat ze toch zo goed begonnen waren, werd afgewezen. Kortaf wilden ze weten, waar ik naartoe wilde en wat ik daar van Plan was. Dat ik in Duitsland een cursus Nederlands geef, was blijkbaar iet genoeg.

Ik moest uitstappen, de kofferbak openen en vertellen, of ik drugs, wapens, sterke drank en dergelijke aan boord had. Zou ik ze erover inlichten, dat ik de sterke drank altijd de andere kant uit vervoer, omdat die in Duitsland goedkoper is? Beter niet, meneer bleek geen gevoel voor humor te hebben. “Wilt u dan even uw zakken leeghalen, en dan gaat mijn collega u fouilleren. Oups!

Uit mijn broek- en jaszakken kwamen sleutels, zakdoekjes, een labello, een leeg Snickers-papiertje en wat je verder allemaal in je zakken hebt. Inmiddels had de collega van die latexhandschoenen aangetrokken. Wat was dit nou? Waren zij van Plan, om een aantal intieme plekken te onderzoeken, omdat ze nog niets gevonden hadden? Midden op het parkeerterrein? Zo erg was het gelukkig niet, de agente ging met haar handen “buiten” langs mijn lichaam. Dan mocht ik verder rijden. Eigenlijk was ik nu toe aan een stevige borrel, maar dat was misschien geen zo goed idee.

s’Avonds vertelde ik het verhaal aan een kennis, die uit Griekenland komt en er ook zo uit ziet. Hij zei: “Eigenlijk ben ik best wel opgelucht, dat jou dat ook een keer gebeurd is. Mij moeten ze altijd hebben.”

Twee dagen later stonden bij en andere grensovergang een aantal Nederlandse politieagenten. Zij wezen mij aan te stoppen. Ik glimlachte vriendelijk – deze keer had ik mijn zonnebril niet op –  en zei “Godenavond”, waarop ik mijn weg ongestoord mocht vervolgen. Mooi zo!

Advertisements
Kategorien: "Gewoon" dagelijks leven | Hinterlasse einen Kommentar

Beitragsnavigation

Kommentar verfassen

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden / Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden / Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden / Ändern )

Google+ Foto

Du kommentierst mit Deinem Google+-Konto. Abmelden / Ändern )

Verbinde mit %s

Erstelle eine kostenlose Website oder Blog – auf WordPress.com.

%d Bloggern gefällt das: