Maak – hoe bewaar je een ramp

Het is een regenachtige zaterdag, en in het tiende jaar na de vuurwerkramp van 13 mei 2000 wordt in de Gherzi-weverij, het oude Van-Heek-Komplex, de stadsopera over de vuurwerkramp uitgevoerd. In dit project door en voor Enschedeërs zullen de ervaringen en verhalen verteld worden en zo een plek krijgen. In de zomer was Ellen den Hollander begonnen met het verzamelen van de verhalen, die uiteindelijk, op muziek gezet, een geheel zullen vormen. De opera wordt uitgevoerd door professionals en amateurs, waaronder ook mensen, die de ramp zelf mee hadden gemaakt. Een ambitieus project, en we zijn razend benieuwd.

Wij mogen over een rode loper naar een hal gaan en aan een biertafeltje plaats nemen. Een aantal belangstellenden, waaronder een collega van mij, proberen nog kaartjes te krijgen, maar de voorstelling is al uitverkocht. Maar ze mogen wel op een wachtlijst. Goed dat ik op woensdag nog bij het muziekkwartier langs was gegaan.

Een paar minuten voor twee uur lopen wij door grote waterplassen naar de andere hal, waar men ons adviseert, op de krukjes in het midden plaats te nemen, zodat we alles goed kunnen zien. Mijn collega neemt aan de overkant plaats, het is haar dus nog gelukt, een kaartje te bemachtigen. Daarna verschijnt op de muur boeven onze hoofden de tekst: “Vergeet niet, om na de voorstelling uw mobieltje weer aan te zetten.” Zo gaat dat tegenwoordig, maar die van mij ligt uitgezet thuis.

De stadsopera onder leiding van regisseur Ellen den Hollander en muzikaal leider Frank Deisman is een geweldig “Gesamtkunstwerk”.  Dat ze in mar een paar maanden tijd zoiets voor elkaar hebben gekregen, is een fantastische prestatie. Er zijn zo veel aspecten en indrukken, dat ik ze niet allemaal kan weergeven.

De locatie is een oude textielfabriek, en de krukjes zijn grote draadspoelen. En in de gevel van het gebouw bevond zich vroeger een beeld van de drie Schikgodinnen Klotho, Lachesis en Athropos. Zij spinnen de levensdraad en dus ook de leidraad van alle verhalen, die hier bij elkaar komen.

Wij leven mee met de mensen in paniek, die familieleden en kennissen niet kunnen vinden. De rinkelende telefoons en de stilte aan de andere kant roepen herinneringen op aan mijn persoonlijke 13 mei: Peter en ik woonden toen niet meer in het rampgebied en we waren op die dag op bezoek bij een vriend in Eindhoven. En omdat het bericht van de ramp eerder tot Duitsland was doorgedrongen dan tot Hilversum, stonden op onze Voicemail talrijke bezorgde berichten van mijn familie en vrienden.

Er worden niet alleen verhalen verteld over hoe mensen de ramp zelf hadden beleefd, maar ook de nasleep komt uitgebreid aan bod: De schutting, die ervoor zorgde dat de slachtoffers niet meer bij hun huizen, voor zoverre die er nog stonden, konden komen, hoe zij van instanties en ambtenaren van het kastje naar de muur worden gestuurd en hoe de pers probeerde, de ramp zo goed mogelijk uit te melken.

Wanhopige pogingen, de oorzaak van de ramp te weten te komen, waren tot mislukken gedoemd: de schikgodinnen laten weten, dat zij niet over de schuldvraag gaan, en van het concert des levens  krijgt immers niemand een program.

Het Verdriet zit op een bankje bij het rampgebied en laat veel mensen ook na tien jaar niet los. De ramp staat tussen twee geliefden, van wie de ene er niet bij was en de ander het Verdriet met zich meedraagt. En ook al is het nu tien jaar geleden en wordt vaak gezegd dat het nu over moet zijn, geldt toch voor veel mensen: “Het is mijn ramp, met rampzalige gevolgen!”

Maar het stuk, dat mij het meeste raakt, is het lied: “Mijn stad heeft een klap gehad”. Het gaat over iemand, die toen hij hier kwam, Enschede niet een stad vond, om van te dromen, maar die wel van haar was gaan houden, en nu vond dat haar iets ergs was aangedaan. Ikzelf woonde toen nog maar net drie jaar hier, maar ik was me door de ramp toch heel erg ervan bewust geworden, dat ik me hier echt thuis voel.

Deze voorstelling vanmiddag wordt opgenomen door RTV Oost. En het kabel van de kamera raakt soms in de war met de levensdraad, die op de grond ligt. Ook heel symbolisch.

Meer informatie over het hele project is hier na te lezen: http://www.maak-enschede.nl/

Advertisements
Kategorien: Literair en cultureel | Hinterlasse einen Kommentar

Beitragsnavigation

Kommentar verfassen

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden / Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden / Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden / Ändern )

Google+ Foto

Du kommentierst mit Deinem Google+-Konto. Abmelden / Ändern )

Verbinde mit %s

Erstelle eine kostenlose Website oder Blog – auf WordPress.com.

%d Bloggern gefällt das: