“Het moutmysterie” van Stefaan van Laere

Laatst heb ik weer een nieuwe detectiveserie ontdekt: Hij speelt in Gent in België, en de hoofdpersoon is commissaris George Bracke, getrouwd, vader van drie kinderen en whiskyliefhebber. Dit laatste is in het boek “Het moutmysterie” vooral van belang, want het gaat om een schandaal in de whiskywereld. Ergens duikt whisky van een topmerk op, die in een laboratorium gemaakt blijkt te zijn in plaats van minimaal acht jaar in eikenhouten vaten te rijpen. Samen met zijn baas Tony Diageo van de Europol gaat George Bracke in Schotland op onderzoek uit. Terwijl hij kennismaakt met de grootste namen uit de whiskybranche valt in een restaurant op Texel een dode – door vergiftigde whisky. Kort daarna overlijden een aantal mensen in een Schotse pub aan dezelfde drank.

Tijdens Brackes verblijf in Schotland vindt in Gent een heel ander soort moord plaats: Een man wordt naast zijn vrouw wakker en ziet, dat haar keel is doorgesneden. Natuurlijk is hij de hoofdverdachte, maar hij houdt vol, onschuldig te zijn. Deze moord wordt onderzocht door het politiekantoor in Gent, Brackes vroegere werkplek, waar zijn vrouw Annemie Vervloet als woordvoerster werkt.

Tijdens het lezen kwamen er een hoop vragen op: Wie is de gewelddadige alcoholist Langus Smith, die weliswaar in een achterbuurt woont maar toch over een hoogwaardige whiskyverzameling beschikt? Wat heeft de rijke, excentrieke Lord MacQuilleran met de whiskyschandalen te maken? Hangt de moord in Gent samen met de rest of laat hij alleen het reilen en zeilen op Brackes vroegere werkplek zien? Gelukkig is het verhaal spannend genoeg, om de lezer te boeien tot het enigszins verrassende en onthutsende einde.

Het verhaal kan op zich goed gelezen worden, zonder de voorgeschiedenis te kennen, ook omdat een aantal dingen in voetnoten uitgelegd worden. Maar om de handeling rond Brackes vroegere baas Van Aken of de zwangerschap van zijn dochter Julie te kunnen waarderen is het misschien beter, om de vijf andere boeken, van “Botero” tot “Zwaar water” eveneens te lezen. Anders lijden al die verhaallijnen vooral af.

Geweldig is in ieder geval, hoe poëtisch en zintuiglijk Van Laere het proeven van een goede whisky weet te beschrijven: “Ze hieven hun glas in de lucht en bestudeerden de kleur. Vol goud, schitterend als een vloeibaar juweel. Stroperig, met dikke, elegante tranen. Ze roken aan het glas. Zoethout, hints van lavendel. Lichte peper. Ietwat zilt. Ze bevochtigden het puntje van hun tong. Zogen lucht bij. Romig en vanille. Een fluwelen honingtoets. En dan, langzaam, een ondertoon van turf, die rustig openbloeide. Ze namen een grotere slok. Alle reeds aanwezige geur- en smaakcomponenten ontvouwden zich in volle glorie. En toen de afdronk, majestueus, als de bladeren van een exotische plant, die traag uiteenweken om een schitterende bloem te laten zien.” Ik ga vanavond lekker met een glas Glenkinchie op onderzoek uit, misschien valt er ook zo veel te ontdekken.

Stefaan van Laere is geboren op 11 november 1963 in Wetteren. Hij schrijft fictie en non-fictie voor jongeren en volwassenen. Doordat hijzelf, als auteur uiteraard, en andere echte personen zoals whiskykenner Bob Minneker in zijn boek optreden, vervaagt hier de grens tussen fictie en non-fictie.

Advertisements
Kategorien: Literair en cultureel | Hinterlasse einen Kommentar

Beitragsnavigation

Kommentar verfassen

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden / Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden / Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden / Ändern )

Google+ Foto

Du kommentierst mit Deinem Google+-Konto. Abmelden / Ändern )

Verbinde mit %s

Bloggen auf WordPress.com.

%d Bloggern gefällt das: