Importbruid uit Duitsland – mijn ervaringen met de IND

Als Europeaan heb je in principe het recht, om je in elke andere lidstaat van de Europese Unie te vestigen. Een verhuizing van Duitsland naar Nederland zou dus verder geen problemen opleveren, vooral, als je met een Nederlander getrouwd bent, dacht ik een aantal jaren geleden. In het begin viel het ook nog mee, ik kon doen, wat je als nieuwe burger allemaal moet doen: inschrijven bij de gemeente, Sofinummer ophalen, want zonder dit nummer ben en heb je niets, bij het CWI dat toen nog Arbeidsbureau heette, aanmelden en de flat opknappen.

Op een dag viel een brief van de Immigratie- en Naturalisatiedienst op de deurmat: Ik moest een verblijfsvergunning aanvragen en daarvoor diende ik een lang formulier in te vullen en me met de volgende bijlagen bij de vreemdelingendienst te melden: legitimatie, pasfoto, arbeidscontract. Omdat ik nog niet over dit laatste beschikte, moest mijn man met behulp van zijn arbeidscontract en verschillende stukken van de belastingdienst aantonen, dat hij in staat was om voor mij te zorgen, anders kon ik rechtstreeks terug naar mijn land van herkomst.

Zodra wij alle stukken bij elkaar hadden, meldde ik me keurig bij de vreemdelingenpolitie, die toen nog aan de achterkant van het politiegebouw gevestigd was. Met een kloppend hart stond ik in de lange rij wachtenden, deels met hoofddoekjes en een donkere huidskleur, die verwonderd naar mijn blond haar en bleke huid keken. Na een verrassend kort gesprek met een ambtenaar bleek alles in orde te zijn en was ik de trotse eigenaar van een “verblijfsdocument D”, geldig voor een jaar en met de beperking “verblijf bij echtgenoot”.

Maar zo een jaar is snel voorbij, en weer viel een brief op de deurmat: Ik werd geacht, weer dezelfde formulieren in te vullen en dezelfde stukken in te dienen, en dit voor een bepaalde datum. Mocht ik te laat zijn, besloot de brief op dreigende toon, “was een verder verblijf in Nederland niet meer in het landsbelang”. De schrik sloeg me om mijn hart. Ik zag me al met mijn rugzak op het station staan, waar ik door de politie in de trein naar Duitsland gezet werd. Maar gelukkig viel alles mee, en mijn “verblijfsdocument D” werd voor een jaar verlengd. De volgende keer kreeg ik er zelfs een voor vijf jaar. Ik had dus promotie gemaakt en koesterde de naïeve hoop, nu van het gedonder af te zijn.

Maar ook vijf jaar gaan snel voorbij, en weer viel een brief met een aanvraagformulier op mijn deurmat. Inmiddels was de IND verhuisd en ik moest alles naar Zwolle opsturen. Enkele weken later ging de telefoon, en een mannenstem legde mij uit, dat mijn paspoort niet lang genoeg meer geldig was (sinds wanneer zijn 14 maanden niet lang genoeg?) en of ik hem niet even kon laten verlengen. Ik schoot in de lach: De oosterburen staan tenslotte bekend om hun bureaucratie, en een Duits paspoort verleng je niet zo maar even. Daarvoor moet je een aanvraag bij het consulaat in Amsterdam indienen, en dan kan het 6 – 12 weken duren. Tja, dan zat er maar een ding op: Een verblijfsvergunning voor een jaar aanvragen, en wanneer ik een nieuw paspoort heb, weer eentje voor vijf jaar.

Was dit nou echt zo ingewikkeld? Ik raadpleegde het Internet, waar ik – op de site van de IND zelf nota bene – te weten kwam, dat er sinds een paar weken een nieuw verblijfsdocument voor mensen uit de lidstaten van de Europese Unie bestond met de mooie naam “Duurzaam verblijf burgers van de Unie”. Hiervoor was alleen nog een pasfoto en een paspoort nodig, die nog minimaal 13 maanden geldig was. Op mijn navraag, of ik niet dit document kon aanvragen, werd mij uitgelegd, dat ik de formulieren voor het oude “verblijfsdocument D” had ingevuld, dus verblijfsdocument D zou ik krijgen. Na een jaar kon ik dan het nieuwe document aanvragen. Een procedure, die al in gang gezet is, kun je immers niet meer stopzetten!

Vier weken later ging opnieuw de telefoon, en een vrouwenstem deelde mij vrolijk mee: “U bent verkeerd voorgelicht!” Ik plofte op mijn stoel neer, haalde diep adem en verwees naar de afspraken, die ik met haar collega gemaakt had. “Oh! Gaat hij over uw dossier dan?” – “Dat dacht ik tenminste, maar als u dat niet weet, heb ik ook geen idee meer.” Inmiddels ben de trotse eigenaar van het document “Duurzaam verblijf burgers van de Unie”- geldig voor vijf jaar.

Maar er waren een aantal momenten dat het volkstuintje, dat in Gronau te koop stond, mij een serieuze optie leek.

 

Advertisements
Kategorien: "Gewoon" dagelijks leven, Typisch Nederlands - typisch deutsch (?) | 13 Kommentare

Beitragsnavigation

13 Gedanken zu „Importbruid uit Duitsland – mijn ervaringen met de IND

  1. Schöner Beitrag! …und vor allem exemplarisch für die niederländische Bürokratie…. 🙂 ….

    • Ja, schon. Im Nachhinein hat es ja Unterhaltungswert, aber wenn man mittendrin steckt, kommt man ganz schön ins Schwitzen.

  2. In jouw ervaringen met de IND herken ik mijn „Begegnungen“ met de „Ausländerstelle“ van het Duitse Ordnungsamt. Inmiddels ben ik in het gelukkige bezit van een „unbefristete Aufenthaltsgenehmigung“, dus ik hoef er nu godzijdank niet meer heen .

    Dat nieuwe papierte, „Duurzaam verblijf burgers van de Unie” is in pricipe niets anders dan een verblijfsvergunning die vijf jaar geldig is, of zie ik dat verkeerd?

    Groetjes uit Hannover
    Alex

    • Fijn, dat je daar nu niet meer heen hoeft.

      Je hoeft nu niet meer al die formulieren invullen en je hebt het recht, om permenent te blijven, maar het papiertje moet je iedere 5 jaar weer opnieuw aanvragen, net zo als een identiteitskaart.

      • Aha, ik snap het. Kun je het dan ook als identiteitsbewijs gebruiken, of moet je het nieuwe document samen met je paspoort altijd bij je hebben?

  3. @ Alex: Binnen Nederland kun jet het wel als legitimatie gebruiken, in het buitenland niet. Daar moet je wel je paspoort meenemen. Ik vind dat best onhandig, want ik ga relematig de grens over.

  4. Dit was Europa, goedenavond. Nou ja, zolang als we de Euro maar hebben, dat is het belangrijkste.

  5. Marian van 't Klooster

    Mag ik je als medeburger van Nederland van harte welkom heten voor nog veeeeeeel meer dan de komende vijf jaren?! (en dat je maar niet nóg meer last krijgt van allerlei bureaucratische dingen)

    Groet,
    Marian

  6. Pingback: Grenswandelaar met twee paspoorten « Grenzwanderer

  7. mij naam shorsh ik wil graag kom naar awrupa wonen nu ik woon in north iraq- plates – Erbil — ik heeb pasport iraq maar ik kan niet zonder viza kom naar awrupa ik ben nodig helpen hoe ik kan kom awrupa —–

Kommentar verfassen

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden / Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden / Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden / Ändern )

Google+ Foto

Du kommentierst mit Deinem Google+-Konto. Abmelden / Ändern )

Verbinde mit %s

Erstelle eine kostenlose Website oder Blog – auf WordPress.com.

%d Bloggern gefällt das: