„Gewoon“ dagelijks leven

Stella schwimmt wieder

Ich hinke mal wieder hoffnungslos hinterher – man kommt ja zu nix.

Am 3. November berichtete Renate von der Seehundstation, dass Stella nach draußen ins Wellenbad umgezogen war. Dies bedeutet, dass es ihr schon wieder viel besser ging und dass die Freilassung nicht mehr in weiter Ferne lag.

Zwei Tage später wurde ich während meines Spaziergangs angerufen. Stella wog inzwischen über 30 kg und konnte bald freigelassen werden. Wir durften dieses Mal zwar nicht mit, aber die Freilassung von ihr und Robyn auf der Sandbank Kuipersplaat (zwischen Ameland und Schiermonnikoog) war auf Facebook über Livestream zu sehen. So konnten wir Stella wenigstens virtuell „uitzwaaien“ und den Stream immer wieder anschauen. Stella, ich hoffe, es geht dir gut da draußen.

Ich bekam noch eine Mail mit mehreren Fotos, wie sich Stella in ihr natürliches Element begibt, in der sie sich noch einmal bedankten, dass wir Stella adoptiert hatten, obwohl wir aufgrund der derzeitigen Situation nicht dabei sein konnten. Aber wir haben ja die Fotos und den Stream.

Kategorien: "Gewoon" dagelijks leven | Schlagwörter: , , , , , , , | Hinterlasse einen Kommentar

Stella

Nach Mara, Lewis und Bjarne haben wir mal wieder einen Seehund adoptiert. Ihr Name ist Stella, sie ist etwas drei Monate alt und wurde am 8. September 2020 am Strand von Schiermonnikoog gefunden.

Wie Lewis und Mara (Bjarne nicht, der wurde als Heuler eingeliefert) ist auch sie vom Lungenwurm befallen, einem Parasiten, der die Lunge angreift, so dass die Seehunde nicht mehr nach Futter tauchen können. Dadurch magern sie ab und werden irgendwo an Land gespült. Als Stella in die Seehundstation kam wog sie nur 12 Kilo, während sie eigentlich das Doppelte wiegen müsste.

Da es im Moment nicht möglich ist, mitzufahren, wenn Seehunde wieder freigelassen werden, fragte man uns, ob wir dann lieber warten wollen und später einen anderen Seehund adoptieren, aber das fanden wir irgendwie nicht in Ordnung. Weder die Seehundstation noch die Seehunde können ja etwas für das ganze Corona-Gedöns. Renate von der Seehundstation hat uns aber versprochen, uns auf dem Laufenden zu halten.

Erst musste Stella  in Quarantäne, wo sie behandelt und gefüttert wurde. Inzwischen geht es ihr wieder besser, und vor ein paar Tagen erheilt ich folgende Nachricht:  „Im Anahng schicke ich Ihnen ein Video von Ihrem Adoptivseehund Stella. Es geht ihr gut. Sie isst ihren Fisch inzwischen alleine und hat seit letzter Woche wieder ein paar Kilo zugenommen. Sie wiegt jetzt etwa 21 Kilo.“

Schön, nicht?

Kategorien: "Gewoon" dagelijks leven | Schlagwörter: , , , , , , , | 2 Kommentare

Schöne Feiertage – Fijne feestdagen

Trotz Umzugs- und anderem Gedöns möchte ich euch doch noch, bevor wir uns auf das Käsefondue stürzen,  schöne und geruhsame Feiertage wünschen, was ihr auch in dieser Zeit feiert. Passend dazu noch dieses schöne Bild:

Ondanks gedoe met de verhuizing en andere dingen wil ik jullie toch nog, voordat we aan de kaasfondue gaan, fijne en rustige feestdagen wensen, wat jullie ook vieren. Hier past nog het mooie plaatje bij:

merry-hanukkah

Kategorien: "Gewoon" dagelijks leven, Ganz "normaler" Alltag | Schlagwörter: , , , , , , | Hinterlasse einen Kommentar

Smartphone-News

Wie bereits erwähnt habe ich seit Jahresanfang ein Smartphone. Entgegen meinen schlimmsten Befürchtungen habe ich noch keine größeren Katastrophen mit dem Teil verursacht, und es lässt sich verdächtig einfach bedienen. Das wundert mich etwas, weil ich mit dem Tablet des Gatten gar nicht zurechtgekommen bin.

Vor allem WhatsApp ist richtig praktisch, wenn man auf die Schnelle was abklären will. Allerdings ist eine Gruppe, bei der ich gelandet bin, meiner Arbeitsmoral gar nicht zuträglich. Und heute habe ich rausgekriegt, wo die ganzen netten Smilies sind. Cool.

Echt ein tolles Spielzeug.

Kategorien: "Gewoon" dagelijks leven | Schlagwörter: , | 2 Kommentare

Van Smartphones en „Sealfies“

Een van mijn goede voornemens voor 2016 is de “uitdaging Smartphone”. Eigenlijk had ik zo’n ding nooit willen hebben, maar aan sommige ontwikkelingen kan zelfs ik me niet onttrekken. Zo blijkt dus dat een aantal mensen in mijn kennisenkring het fenomeen “E-mail”, naast het persoonlijke gesprek mijn favoriete manier van communiceren, compleet heeft overgeslagen, en nu zitten ze met z’n allen op WhatsApp. En het lezen van mails op afstand is soms ook niet verkeerd…

Nu zit ik dus hier met mijn nieuwe speelgoed, en het gaat allemaal verbazingwekkend goed. Posts over blunders, problemen, grotere en kleinere rampen zitten dus voorlopig niet aan te komen, hoop ik. Alleen bellen kan ik nog niet, maar dit ligt aan een paar procedurele probleempjes rond mijn abonnement, die binnenkort opgelost zijn – zegt mijn aanbieder. Maar als het zo ver is, reken er niet op dat ik dan 24/7 bereikbaar ben, dat ben ik nog steeds niet van plan.

En ik ga ook niet het voorbeeld van de A-capella-groep “Wise Guys” volgen:

„Ich mache tierisch gerne Selfies!
Ich grinse in mein eignes Telefon.
Ich mach ein Bild, und dann post‘ ich’s auch schon.
So schaut mir jeder zu
bei allem, was ich tu.“

Jullie mogen dus opgelucht adem halen. 😉

 En wat is er verder nog? Wij hebben het weer gedaan! Na Mara en Lewis hebben wij nu onze derde adoptiezeehond. Deze keer gaat het om een pup van de Grijze zeehond, en hij heet Bjarne (Zweeds: beer). Casperien van de Zeehondencrèche Pieterburen mailde mij volgende “Sealfies”:

Hij is een schatje, niet waar?

Naast een mooi adoptiecertificaat kregen wij de volgende informatie: “Bjarne is op 9 januari jl. bij ons binngengebracht. Hij is gevonden langs de kust van Noord Holland bij Egmond aan Zee met een gewicht van 14,4 kg. Zijn leeftijd schatten we op 10 dagen.

Bjarne verblijft nog samen met andere pups in quarantaine. Hij krijgt kleine haringen gevoerd en het gaat goed met hem. Het zal nog even duren, maar we houden jullie op de hoogte wanneer we hem weer gaan vrijlaten. […] Natuurlijk zijn jullie heel welkom om hem eens te komen bezoeken.”

 Dit zullen we uiteraard graag doen, even kijken wanneer we weer eens tijd hebben om naar Pieterburen te gaan. Met mijn Pieterpadwandeling valt dit zeker niet te combineren, want op het moment ben ik pas in de buurt van Roermond onderweg, en zo snel ben ik niet. En misschien lukt het ook weer om mee te gaan als hij wordt vrijgelaten. Toen bij Lewis was het zoooo geweldig!

Kategorien: "Gewoon" dagelijks leven | Schlagwörter: , , , , , , , , , | Hinterlasse einen Kommentar

Fijne kerstdagen – Frohe Weihnachten

Beste lezers,

Het is  bijna weer kerst en de Florin Street Band is terug! Na het uitbundige Victoriaanse „My Favouite Time of Year“ nu het iets ingetogener „Light Our Way“ (zie beneden). Een prachtig stukje met een onmeunig mooie videoclip die zijn kracht ontleent aan het landschap van de Wye Valleys (Wales), Dartmoor (Devon) en Exmoor (Somerset). Genieten dus!

In de tijd tussen kerst en Oud en Nieuw („zwischen den Jahren“, zoals het zo mooi in het Duits heet) ben ik van plan om met mijn reisverslag van de Oostzee verder te gaan, nadat sommigen al voorzichtig daarna geïnformeerd hebben. Sorry, maar er kwam altijd weer iets tussen.

Verder wens ik iedereen een fijne kerst, en mijn lezers uit de „kerstvrije zone“ een paar rustige vrije dagen.

Liebe Leser,

es ist fast wieder Weihnachten, und die Florin Street Band ist zurück! Nach ihrem fröhlichen viktorianischen „My Favourite Time of Year“ jetzt das etwas zurückhaltendere „Light Our Way“ (sieh unten). Ein schönes Stück mit einem wunderbaren Videoclip, der seine Kraft von der Landschaft der Wye Valleys (Wales), Dartmoor (Devon) und Exmoor (Somerset) bekommt. Wirklich etwas zum Genießen!

Zwischen den Jahren (ich liebe diesen Ausdruck) werde ich endlich mit dem Reisebericht unserer Ostseetour weitermachen, nachdem sich einige ja schon vorsichtig erkundigt haben. Sorry, aber es kam halt immer irgendwie etwas dazwischen.

Weiterhin wünsche ich euch frohe Weihnachten, und meinen Lesern aus der weihnachtsfreien Zone ein paar ruhige freie Tage.

Kategorien: "Gewoon" dagelijks leven, Ganz "normaler" Alltag | Schlagwörter: , , , , , | Hinterlasse einen Kommentar

„Mijn“ stad op weg naar de kerst

Kwam ik vorig jaar nog tot te conclusie dat ik me in de tijd voor kerst definitief meer Duits dan Nederlands voel, moet ik hier nu wel weer vraagtekens plaatsen.

Een paar jaar geleden kwam men hier tot de conclusie dat het geen nut heeft, om de Duitse kerstmarkten te kopiëren, want dit gaat gewoon niet lukken. Maar ja, een beetje sfeer in de donkere dagen heeft natuurlijk ook wel wat. En zo ontstond het initiatief „Woar geet’t opan met Kesmis?“, een breed cultureel aanbod met theatervoorstellingen, concerten, lezingen en meer. Moest dit evenement de afgelopen jaren zijn draai nog vinden, vind ik het dit jaar uitermate geslaagd.

Gisteren lieten Peter en ik ons onderdompelen in een middag cultuur in onze binnenstad. We begonnen in de Bieb, waar de „Vocalgroup Happy Few“ Christmas Carols en andere liedjes ten gehore bracht.

happyfew

Daarna verkasten wij naar het stadhuis, waar in de Burgerzaal de Stadsherberg geopend was. Hier wachtte ons een gevarieerd programma, volksdans, diverse koren, een dansworkshop en verschillende „soepverhalen“.

stadsherberg

Terwijl mijn collega meedeed aan de dansworkshop, liepen wij langs de „Long Lane of Love“, waar je glühwein kunt drinken, bomen knuffelen en natuurlijk op het hartenbankje zitten (al is dit nu een beetje koud), naar de schouwburg, waar men ons erop attent maakte, dat het duo Laus en Jonne Steenbeke de sketch „Diner veur ene“ zouden spelen. Voor mij was dit natuurlijk een must, want het origieneel „Dinner for One“ hoort al sinds mensenheugenis bij een geslaagd Oud en Nieuw in Duitsland. In onze studententijd vierden wij weleens Oud en Nieuw bij vrienden in Groningen, waar we „Dinner for One“ niet op de tv konden kijken. Dus voerden wij het zelf op, met Peter die moeite had met de tekst van de butler als Miss Sophie mij als James. De watervlek op het plafond – een resultaat van het laatste „Skål“ –  was nog jaren te zien. Inmiddels bestaat het stuk in talloze versies: „Dinner for One – up Platt“ (Nederduits), „Essn für Ann“ (Frankisch), „Dinner for One uff Hessisch“ tot de bewerking van het Kinderkanal „Dinner für Brot“ met Bernd, het slechtgehumeurde brood, in de hoofdrol. Dus werd het ook tijd voor een Twentse versie!

In de theaterzaal konden we lekker dicht bij het podium zitten en niet alleen zien en horen maar ook voelen, hoe James telkens weer opnieuw over het tijgerhoofd struikelde. Het was wel een beetje jammer, dat het duo de introductie geschrapt heeft, want voor nieuwkomers is het wel belangrijk om te weten, dat de vier vrienden van de 90jarige Miss Sophie (of hier vrouw Jannink) allang overleden zijn en allemaal door de arme James vertegenwoordigd moeten worden. Maar desondanks was het een prachtige voorstelling, en het stukje werkt ook gewoon in het Twents: „Zelfde wieze as veurig joar, vrouw Jannink? Zelfde wieze as elk joar, James!“

Daarna waren we op tijd weer in de Stadsherberg, om (onder het genot van een kopje soep uiteraard) twee soepverhalen te horen, van voormalig stadsdichter Bob Boswinkel (in mijn ogen nog steeds de beste stadsdichter, die wij ooit hadden) en de 17jarige Susan van SusansSchrijfsels (een veelbelovend talent, want zij heeft de net iets andere kijk op de wereld en kan deze ook heel goed omzetten in taal).

Het was een heel geslaagde middag. Het concept is heel goed gelukt en het past ook gewoon bij „mijn“ stad – sfeervol, creatief en met beide benen op de grond. Willem Wilmink had gelijk toen hij zei: „Eanske is onmeunig mooi“.

Kategorien: "Gewoon" dagelijks leven, Typisch Nederlands - typisch deutsch (?) | Schlagwörter: , , , , , , , , , | 6 Kommentare

Glücksbringer

Aus gegebenem Anlass habe ich nach langer Zeit mal wieder zur Häkelnadel gegriffen, diese Schühchen gehäkelt und als Glücksbringer verschickt:

schuhe schuhe2

Sind sie nicht schön geworden?

Kategorien: "Gewoon" dagelijks leven, Steckenpferde / stokpaardjes | Schlagwörter: , , | Ein Kommentar

Mijn Bieb moet blijven – de schone schijn van de democratie

Zefix, Kreuzbirnbaum und Hollerstauden, Sacklzement no amoi, des deaf doch ned woar sei! Sorry, folks, maar dit moest even van mijn hart. Als de emotie hoog oplopen, voeren mijn Beierse roots nog steeds de boventoon, en ik ben, op z’n zachtst gezegd, nog steeds ontstemd over de gang van zaken rond onze bieb.

Vorige week was er dus inspraakavond bij de stedelijke commissie, en ook ik heb va dit recht gebruik gemaakt. Voor het eerst sinds 70 jaar zit de PvdA niet meer in de coalitie van de gemeenteraad, en de nieuwe coalitie, bestaand uit VVD, CDA, D66, Burger Belangen en CU, wilde weg van de regentencultuur en vooral naar de burgers luisteren. Tijdens de zitting van de Stedelijke Commissie had ik wel de indruk, dat ze dat deden. Ze zetten in ieder geval allemaal een integer luistergezicht op en vonden het geweldig, dat wij van ons recht om in te spreken gebruik maakten, want dit is immers democratie. En ik, goedgelovige sukkel die ik ben, trapte daar ook mooi in.

In de raadsvergadering een week later hield de coalitie gewoon voet bij stuk, geen enkel argument, door wie dan ook ingebracht, de ruim 27000 handtekeningen voor het behoud van de bieb en het voorstel van de directeur, voorlopig de helft van het beoogde bedrag te bezuinigen, kon ze op andere gedachten brengen. We moeten bezuinigen, het staat in het coalitieakkoord, en daar wijken we niet van af. Ze begrepen wel, dat de wijkvestigingen en de boekenbus behouden moeten blijven en dat de service niet achteruit mag gaan. Maar dan kan ook met 6 ton minder, daar heeft de gemeenteraad het volste vertrouwen in de directie van de bieb. Mooi, daar kun je echt iets mee.

In ieder geval werden mijn weloverwogen en lang gekoesterde vooroordelen jegens sommige politieke partijen bevestigd, en dat is toch ook wat. VVD, een partij voor de rijken, die hun geld in ieder geval moeten houden. Solidair zijn ze vooral met zichzelf. CDA, maar één letter verwijderd van de Duitse CDU, daar kun je niet veel van verwachten. Echter, op persoonlijke titel hebben een paar raadsleden het inmiddels wel voor de bieb opgenomen door lid te worden en reclame te maken. Privé dus best sympathiek, het zin net mensen. 😉 D66, al sinds ik hier woon een groot mysterie voor mij. Waar staan ze voor en wat willen ze? Mijn eerste indruk was, dat ze op de Duitse FDP lijken: bungelend aan de rand van de afgrond en vrolijk met alle winden mee wapperend. In onze gemeente laten ze nu wel profiel zien door een keiharde ramkoers te varen. Ik heb ooit vernomen, dat deze partij iets met onderwijs en kennis zou hebben. Dan bezuinig je dus op een bibliotheek. Ze vinden, dat te weinig burgers van onze stad „participeren“, dus wordt een instelling die de veelgeprezen participatie juist mogelijk maakt (werk voor mensen met een beperking, cursussen etc.) op haar middelen gekort. Sorry, jongens, maar dat hoef ik niet te begrijpen. Onaangenaam verrast was ik door Burger Belangen. Wiens belangen behartigen zij nou eigenlijk? Die van de burgers niet echt. Maar ik weet nu ook, dat ikzelf altijd op de juiste partij gestemd heb, en dat is fijn.

Nu is het, zoals biebdirecteur Gerard Kocx zei, tijd om de wonden te likken en dan plannen te maken. Gelijk heeft hij, maar het voelt wel een beetje dubbel: Als het de bieb lukt, de bezuinigingen te realiseren zonder dat er een kaalslag plaatsvindt, zal onze wethouder gelijk krijgen. Ik zie hem al een dansje doen en triomfantelijk toeteren: „Ha! Ik wist het, het kan dus wel. Mijn beleid is goed.“ Als het niet lukt, is het een bewijs dat de bieb de subsidies sowieso niet verdiend heeft. Ik weet zeker dat de directie en medewerkers van de bieb hun best zullen doen, omdat zij hun klanten niet in de steek willen laten. Helaas worden dit soort plichtsbesef, idealisme en betrokkenheid door veel politici, bestuurders en managers steeds meer uitgebuit, terwijl zij het zelf op dit gebied steeds vaker laten afweten.

Op Twitter schreef iemand, dat het behoorlijk triest is dat een sociale instelling als de bibliotheek nu over crowdfunding moet nadenken. Helemaal mee eens, ik zou ook liever de salarissen van de wethouders en een aantal raadsleden via crowdfunding willen regelen. Kunnen ze bewijzen, wat ze waard zijn. Maar als het nodig wordt voor de bieb ben ik in ieder geval van de partij. Ik kan weliswaar niet de hele wereld redden, maar een paar zeehonden en een klein stukje bieb – dat moet kunnen.

Kategorien: "Gewoon" dagelijks leven, Literair en cultureel | Schlagwörter: , , , , , , , , | Hinterlasse einen Kommentar

Mijn bieb moet blijven – inspraak

Iedereen is vast wel nieuwsgierig hoe het verder gaat met onze bieb. Afgelopen maandag werd het voorstel over de bezuinigingen in de cultuursector in de Stedelijke Commissie besproken. Dit soort vergaderingen zijn openbaar en geïnteresseerden mogen inspreken. Je moet je dan aanmelden en krijgt maximaal vijf minuten spreekrecht. In een vlaag van verstandsverbijstering heb ik me hiervoor opgegeven, samen met 19 andere insprekers.

Ruim op tijd was ik bij de bieb, waar ik een prachtig T-shirt met het Logo „Mijn bieb moet blijven“ in ontvangst nam. Dan gingen de ca. 200 betogers – met een hoop herrie uiteraard – naar het stadhuis. De insprekers moesten zich bij de balie melden en mochten dan naar de vergaderzaal. De overige betogers konden in de burgerzaal plaatsnemen en de vergadering op een grote scherm volgen. Ik was behoorlijk zenuwachtig, want ik vind het al best spannend om een antwoordapparaat in te spreken, maar voor mijn bieb doe ik het graag.

Het werd in ieder geval een interessante en leerzame avond. De voorzitter van de vergadering legde de gang van zaken uit: eerst mogen de insprekers hun zegje doen, dan bespreekt de commissie het voorstel en neemt daarbij de punten die de insprekers gemaakt hebben mee. Je mag niet applaudisseren of fluiten of op andere manier je (on)genoegen kenbaar maken, want iedereen moet veilig zijn mening mogen zeggen. Zij vond het fantastisch, dat zich zo veel insprekers gemeld hadden, want het is altijd goed, als de burgers gebruik maken van hun democratische rechten. Misschien moet ik dat vaker doen…

De insteek van de 20 insprekers was heel divers, onze voormalige stadsdichter zette de toon met een gedicht over het belang van de cultuur – het zuurstof van de samenleving, een docent vertelde, hoe zijn leerlingen iedere keer uitkijken naar de komst van de boekenbus, anderen hadden het erover, dat een bieb voor iedereen toegankelijk en bereikbaar moet zijn, het werk van de Voorleesexpres werd voorgesteld etc. De directeur van de bieb was de laatste spreker, en hij ging vooral in op de financiële kant van zaken.

Na een korte pauze bespraken vertegenwoordigers van alle fracties in de raad het voorstel. Nu mochten wij niets meer zeggen, maar het was wel spannend, om zo een vergadering mee te maken. Het was een beetje als verwacht: De coalitie steunde het voorstel, want er moet bezuinigd worden en de begroting moet kloppen. De oppositie vond wel, dat de bezuinigingen te rigoureus zijn en dat misschien toch het een en ander moet worden heroverwogen. De vertegenwoordiger van Burger Belangen (behartigt deze partij nou echt de belangen van de burgers???) vond de wijkvestigingen helemaal niet nodig, wat hem de repliek van D66 opleverde: „Als ik u zo hoor, mogen de mensen hun boeken straks in Almelo lenen.“ Aan het einde van de vergadering zei de voorzitter: „Ik ben altijd lid van de bieb geweest, en dat zal ik ook altijd blijven. De bieb hoort bij onze stad.

Op het moment ziet het er zo uit, dat alle fracties wel het nut van de bieb inzien en dat ook zij vinden, dat de service niet achteruit mag gaan, maar dat moet wel met aanzienlijk minder geld. Daar heb je ook wat aan. Volgende week maandag stemt de raad over het bezuinigingsvoorstel, en het zal waarschijnlijk gewoon doorgaan. Er is wel hoop dat de bieb meer tijd zal krijgen, om de bezuinigingen door te voeren.

Toen ik na een lange avond het stadhuis verliet, zag ik, dat een paar van de figuren van het Ei van Ko, de fontein bij het stadhuis, ook de prachtige T-shirts droegen. Ik moest behoorlijk lachen en realiseerde me weer, dat ik ondanks alle problemen en merkwaardigheden hier van deze stad hou, waar ik 18 jaar geleden door omstandigheden terecht ben gekomen, maar die mij wel meteen omarmd heeft.

Vandaag las ik in de krant de column „Zijdelings“,  dat de 20 insprekers op maandag avond voor hem bij de helden van deze week horen. Dat gebeurt mij ook niet iedere dag.

Kategorien: "Gewoon" dagelijks leven, Literair en cultureel | Schlagwörter: , , , , , , , | Ein Kommentar

Erstelle kostenlos eine Website oder ein Blog auf WordPress.com.